, " /> , " /> 


Tęsknoty moje wieczorne

Zbłąkane pod jej oknami,

I drzwi mym dłoniom oporne

Stanęły pomiędzy nami.



Ode drzwi prowadzi droga

Znaczona wzdłuż topolami;

Ta droga cała w rozłogach

Stanęła pomiędzy nami.



Dokoła dal granatowa

Szeleści złymi słowami;

Te smutne, te smutne słowa

Stanęły pomiędzy nami.



Ucicha niemoc strudzona

I ciemna noc pod gwiazdami;

Tej nocy wieczna zasłona

Stanęła pomiędzy nami.



I czemu usta nieświęte

Nieświęta modlitwa plami?

I czemu okna zamknięte

Stanęły pomiędzy nami?



Nie trzeba, nigdy nie trzeba

Po nocy trwać pode drzwiami;

Te drzwi od ziemi do nieba

Niech stoją pomiędzy nami.


"...Komunizm to władza radziecka 

       Plus elektryfikacja..." 



Na płową głowę dziecka 

       Biały kwiat osypuje akacja, 

Chłopską nędzę przeżuwają oracze... 

- Towarzysze! Od jutra będzie inaczej! 

       Leninowski aksjomat 

       Odmieni wieś uciśnioną: 

W dziewięciu tysiącach gromad 

       Elektryczne lampy zapłoną. 

Wysuszona ziemia ugorów 

       Przeobrazi się w żyzną rolę, 

Osiemdziesiąt tysięcy traktorów 

       Przeorze chłopską niedolę. 

Co rok będzie rok urodzajny, 

       Pracę nowa wypełni treść 

Wyruszą w pole kombajny, 

       Rewolucja przejedzie przez wieś! 



- O, gdybym kiedy dożył tej pociechy, 

Że z krajobrazu znikną nędzne strzechy, 

Że zgięte plecy rozprostuje wieśniak 

I nuta szczęścia zabrzmi w chłopskich pieśniach!