Nad ranem jeszcze bielał szron, 

       A oto już się dzień płomieni. 

I stoi mój rówieśnik - klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Jastrzębie, wypatrując cel, 

       Jak dwa przecinki tkwią w bezkresie. 

I resztką sił wesoły chmiel 

       Po drzewach do nich w górę pnie się. 



Obłoki wolno suną wpław 

       Jak rozsypane piórka gęsie, 

A w dole, popatrz - usnął staw 

       I znieruchomiał cały w rzęsie. 



Nad polną drogą nagi grab 

       Wyciąga sęki uroczyście 

I dźwięczy śmiech rumianych bab 

       Odmiatających suche liście. 



Zaczepny szczeniak w gąszczu traw 

       Z indykiem śmieszną walkę stacza, 

A wierzba zapatrzona w staw 

       Nie widzi tego - i rozpacza. 



Przelatujące stado wron 

       Rzuca na trawę smugi cieni, 

I stoi mój rówieśnik klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Sklepioną dłonią skupiasz cień 

       Nad zapatrzonym w górę wzrokiem, 

Ale już wkrótce zgaśnie dzień 

       W niebie na pozór tak wysokim. 



Z moczarów, z okolicznych łąk 

       O zmierzchu wczesny chłód przenika, 

I szybko spada słońca krąg 

       W pobliskie mroki października. 



Dnia jutrzejszego mądry sens 

       Wypełnia noc jak szept miłosny 

I w twoich oczach, w cieniu rzęs 

       Czytam zapowiedź nowej wiosny. 



Obory, 1953


Zeus, co każdą boginię brał, gdy zechciał, jak dziewkę,

Od ubogiej pasterki dostał czarną polewkę.



Rzekł więc tylko: "Za karę w ludzką przyszłość twą splunę!"

Poczem parsknął i gniewnie splunął cierpkim piorunem.



Kiedy wyszedł z dąbrowy, było skwarne południe;

Tedy wina zapragnął i wychylił trzy studnie,



Potem jeszcze trzy kwarty, potem jeszcze trzy czary,

Aż potoczył się stary przez pagóry i jary;



I od jarów był jarny, i był jurny i chmurny,

I pił znowu i jeszcze ten sam trunek powtórny.



W swym opilstwie był straszny. Szedł zawzięty i blady,

Aż dudniły wokoło żyzne ziemie Hellady;



Szedł i chwiał się, i staczał z gór wylękłych w doliny,

Aż bezwstydnie mu zwisał język tłusty i siny.



Siwą brodą zamiatał pełne mgieł nieboskłony,

Ryczał głosem zwierzęcym, toczył ślepiem czerwonym,



Wreszcie legł nad jeziorem, gdzie był mlecz niezdmuchnięty,

Garścią puch jego zmieszał z mgłą i z wonią mdłej mięty,



Z nieba obłok różowy jeszcze zdarł po omacku,

Splunął w garść tak soczyście i tak - po pijacku



I z tej miazgi poetę stworzył w szale opilczym,

Więc poeta mu śpiewa. A on - marzy i milczy.