Nad ranem jeszcze bielał szron, 

       A oto już się dzień płomieni. 

I stoi mój rówieśnik - klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Jastrzębie, wypatrując cel, 

       Jak dwa przecinki tkwią w bezkresie. 

I resztką sił wesoły chmiel 

       Po drzewach do nich w górę pnie się. 



Obłoki wolno suną wpław 

       Jak rozsypane piórka gęsie, 

A w dole, popatrz - usnął staw 

       I znieruchomiał cały w rzęsie. 



Nad polną drogą nagi grab 

       Wyciąga sęki uroczyście 

I dźwięczy śmiech rumianych bab 

       Odmiatających suche liście. 



Zaczepny szczeniak w gąszczu traw 

       Z indykiem śmieszną walkę stacza, 

A wierzba zapatrzona w staw 

       Nie widzi tego - i rozpacza. 



Przelatujące stado wron 

       Rzuca na trawę smugi cieni, 

I stoi mój rówieśnik klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Sklepioną dłonią skupiasz cień 

       Nad zapatrzonym w górę wzrokiem, 

Ale już wkrótce zgaśnie dzień 

       W niebie na pozór tak wysokim. 



Z moczarów, z okolicznych łąk 

       O zmierzchu wczesny chłód przenika, 

I szybko spada słońca krąg 

       W pobliskie mroki października. 



Dnia jutrzejszego mądry sens 

       Wypełnia noc jak szept miłosny 

I w twoich oczach, w cieniu rzęs 

       Czytam zapowiedź nowej wiosny. 



Obory, 1953


Na parapecie wsparta 

Siedzi w niebieskiej sukni, 

Nazywa się pewno - Marta 

Lub może jeszcze smutniej. 



Siedzi w otwartym oknie 

I czyta stare wiersze, 

Przebrzmiałe już bezpowrotnie 

Jak pocałunki pierwsze. 



Litery drukowane 

Przed jej oczyma skaczą, 

W jej sercu nie zakochanym 

Jesienny dzień się zaczął. 



Spogląda obojętnie 

W ulicę spowszedniałą, 

Gdzie jakaś dziewczyna skrzętnie 

Sprzedaje swoje ciało. 



Spogląda i zazdrości, 

I w dłoniach oczy chowa, 

Że nawet takiej miłości 

Los jej nie podarował.