Na bulwarach paryskich 

Słychać mowę hinduską, 

Dźwięk daleki - nie bliski, 

Obcy myślom i ustom. 



W mojej gwarnej dzielnicy 

Jak pożółkłe zagadki 

Chodzą mądrzy Chińczycy 

I leniwe Mulatki. 



A przez okno hotelu 

Widzę ptaków trzynaście 

I ostatni ich przelot 

W księżycowe przepaście. 



Czoło chore przyciskam 

Do drewnianej framugi, 

Noc w Paryżu - paryska, 

Sen się zbliża - niedługi. 



A ty krążysz nad głową 

Poprzez sny, co się nie śnią, 

Wierna ustom i słowom 

I tym snom, i tym pieśniom, 



Tobą ptaki śpiewają 

Nad mrokami mojemi, 

Mowo mojego kraju, 

Muzyko mojej ziemi!


Księżyc znad obłoków 

       Ściany domu bieli, 

Dzieli mnie sto kroków 

       Od twojej pościeli. 



Pod księżycem brodzę 

       Srebrną drogą polną, 

Iść mi po tej drodze 

       Do ciebie nie wolno. 



Mnożą się tęsknoty 

       Serca spragnionego, 

Szaro-bure koty 

       Snu twojego strzegą... 



Otwórz okiennicę, 

       Wychyl dłonie swoje, 

Spójrz, jak pod księżycem 

       Zakochany stoję; 



Spójrz, jak w górze lata 

       Anioł srebrnolicy 

I na mapie świata 

       Szuka Mogielnicy.