Na bulwarach paryskich 

Słychać mowę hinduską, 

Dźwięk daleki - nie bliski, 

Obcy myślom i ustom. 



W mojej gwarnej dzielnicy 

Jak pożółkłe zagadki 

Chodzą mądrzy Chińczycy 

I leniwe Mulatki. 



A przez okno hotelu 

Widzę ptaków trzynaście 

I ostatni ich przelot 

W księżycowe przepaście. 



Czoło chore przyciskam 

Do drewnianej framugi, 

Noc w Paryżu - paryska, 

Sen się zbliża - niedługi. 



A ty krążysz nad głową 

Poprzez sny, co się nie śnią, 

Wierna ustom i słowom 

I tym snom, i tym pieśniom, 



Tobą ptaki śpiewają 

Nad mrokami mojemi, 

Mowo mojego kraju, 

Muzyko mojej ziemi!


Na parapecie wsparta 

Siedzi w niebieskiej sukni, 

Nazywa się pewno - Marta 

Lub może jeszcze smutniej. 



Siedzi w otwartym oknie 

I czyta stare wiersze, 

Przebrzmiałe już bezpowrotnie 

Jak pocałunki pierwsze. 



Litery drukowane 

Przed jej oczyma skaczą, 

W jej sercu nie zakochanym 

Jesienny dzień się zaczął. 



Spogląda obojętnie 

W ulicę spowszedniałą, 

Gdzie jakaś dziewczyna skrzętnie 

Sprzedaje swoje ciało. 



Spogląda i zazdrości, 

I w dłoniach oczy chowa, 

Że nawet takiej miłości 

Los jej nie podarował.