Wierny, " /> Wierny, " /> 


Księżyc znad obłoków 

       Ściany domu bieli, 

Dzieli mnie sto kroków 

       Od twojej pościeli. 



Pod księżycem brodzę 

       Srebrną drogą polną, 

Iść mi po tej drodze 

       Do ciebie nie wolno. 



Mnożą się tęsknoty 

       Serca spragnionego, 

Szaro-bure koty 

       Snu twojego strzegą... 



Otwórz okiennicę, 

       Wychyl dłonie swoje, 

Spójrz, jak pod księżycem 

       Zakochany stoję; 



Spójrz, jak w górze lata 

       Anioł srebrnolicy 

I na mapie świata 

       Szuka Mogielnicy.


Gdy padnie słowo "Ojczyzna",

      Wierny odpowie głos,

I odmłodnieje siwizna,

      I odmłodnieje los.



Nad Wisłą burza zawisła,

      W burzy młodnieje śpiew,

W Wiśle woda nie wyschła,

      W żyłach nie wyschła krew.



O, matko, mundur mi podaj -

      Ten sprzed dwudziestu lat,

Krew moja jest znowu młoda

      Jak rozmarynu kwiat.



O, matko, mój mundur szary

      Bóg mi kulami szył,

Kulami uczył mnie wiary,

      Kiedy już brakło sił.



Żołnierskie podaj mi buty -

      Te sprzed dwudziestu lat,

W takt dumnej żołnierskiej nuty

      Pomaszeruję w świat.



Co serce w prostocie wyzna,

      Tego nie trzeba kryć:

Gdy padnie słowo "Ojczyzna",

      Znów będzie warto żyć.



Wrzesień 1939