Księżyc znad obłoków 

       Ściany domu bieli, 

Dzieli mnie sto kroków 

       Od twojej pościeli. 



Pod księżycem brodzę 

       Srebrną drogą polną, 

Iść mi po tej drodze 

       Do ciebie nie wolno. 



Mnożą się tęsknoty 

       Serca spragnionego, 

Szaro-bure koty 

       Snu twojego strzegą... 



Otwórz okiennicę, 

       Wychyl dłonie swoje, 

Spójrz, jak pod księżycem 

       Zakochany stoję; 



Spójrz, jak w górze lata 

       Anioł srebrnolicy 

I na mapie świata 

       Szuka Mogielnicy.


Nieżywe, smutne słowa: "Mały Jaś",

Mów do mnie znów jak dawniej. Światło zgaś,



Chcę z tobą być jak dawniej sam na sam,

By dobrze, tak jak dawniej, było nam.



Przy tobie, tak jak dawniej, siądę tuż

I będę aż do świtu milczał już;



I tylko będę słuchał twoich słów,

A ty znów, tak jak dawniej, do mnie mów.



Ja wiem, jak ci jest trudno przemóc grób,

Lecz zrób to, jeśli możesz, dla mnie zrób...



Tu nic się nie zmieniło, tylko - czas...

Przyjdź do mnie nie na długo, chociaż raz,



I powiedz, tak jak dawniej: "Mały Jaś",

Obejmij tak jak dawniej, lampę zgaś,



Do siebie na kolana znów mnie weź

I siwe moje włosy dłonią pieść.