Księżyc znad obłoków 

       Ściany domu bieli, 

Dzieli mnie sto kroków 

       Od twojej pościeli. 



Pod księżycem brodzę 

       Srebrną drogą polną, 

Iść mi po tej drodze 

       Do ciebie nie wolno. 



Mnożą się tęsknoty 

       Serca spragnionego, 

Szaro-bure koty 

       Snu twojego strzegą... 



Otwórz okiennicę, 

       Wychyl dłonie swoje, 

Spójrz, jak pod księżycem 

       Zakochany stoję; 



Spójrz, jak w górze lata 

       Anioł srebrnolicy 

I na mapie świata 

       Szuka Mogielnicy.


Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata,

Dokoła noc się kłębi kosmata i kudłata

      W przepaściach swych ciemności.



Otwieram jedno oko i jednem okiem śledzę

      Zdarzenia bezimienne:

Na czterech ścianach mierzą cztery zegary ścienne

      Moją samotną wiedzę.



Z nocy wypływa postać - błędne, ruchliwe cudło,

      Złożone z rąk i oczu,

I oczom mym na przekór, za oknem, na widoczu

      Jawi swą twarz wychudłą.



Patrzy przez szybę na mnie, a z szyby ku mnie płynie

      Ręka o sześciu palcach,

I właśnie szóstym palcem gra mi starego walca

      Na tępej mandolinie.



Znam to wyzwanie chytre, wiem jak te dźwięki rdzawe

      Skostniałych uszu dotkną -

Omdlewa wola moja, muszę otworzyć okno

      W tę noc i w tę kurzawę.



Wytężam słuch w ciemności, by głos, co mnie dolata,

      Przeszył zdrętwiałe kości -

Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata.



A głos mnie nęka, nęci: "Obudź się, wyjdź z chaosu,

      Wyjdź na szeroką drogę..."

Omdlewa wola moja i oprzeć się nie mogę

      Dźwięczeniom tego głosu.



Budzę się i wychodzę. Znowu godziny dzwonią,

      Znowu się słońce jarzy,

I Bóg już w progu czeka, i głaszcze mnie po twarzy

      Perfumowaną dłonią.