Gdy już noc odetchnie szerzej

Ponad dachy, ponad wieże

Lecą czarne nietoperze

W nieprzejrzaną mgłę.

I na złość wszelkiemu lichu

Gdzieś po ciemku, gdzieś na strychu

Wywołują wciąż po cichu

Swoje czary złe.



      Jak nietoperze

      Mamy nocne sekrety,

      Jak nietoperze

      Słuchamy wielkomiejskich ech.

      W nocy dziwnej atmosferze,

      Gdzie rozkoszy księżyc strzeże,

      Krążą ludzie-nietoperze

      Pijąc słodki grzech.



Unikając ludzkich sideł,

Na bezszumnych błonach skrzydeł

Lecą w mrok na kształt straszydeł

W księżycowy mrok.

I znikają w nocnej ciszy

Ni to ptaki ni to myszy,

Gdzie już nikt ich nie dosłyszy,

Gdzie nie dojrzy wzrok.



      Jak nietoperze

      Mamy nocne sekrety,

      Jak nietoperze

      Słuchamy wielkomiejskich ech.

      W nocy dziwnej atmosferze,

      Gdzie rozkoszy księżyc strzeże,

      Krążą ludzie-nietoperze

      Pijąc słodki grzech.


Tęsknoty moje wieczorne

Zbłąkane pod jej oknami,

I drzwi mym dłoniom oporne

Stanęły pomiędzy nami.



Ode drzwi prowadzi droga

Znaczona wzdłuż topolami;

Ta droga cała w rozłogach

Stanęła pomiędzy nami.



Dokoła dal granatowa

Szeleści złymi słowami;

Te smutne, te smutne słowa

Stanęły pomiędzy nami.



Ucicha niemoc strudzona

I ciemna noc pod gwiazdami;

Tej nocy wieczna zasłona

Stanęła pomiędzy nami.



I czemu usta nieświęte

Nieświęta modlitwa plami?

I czemu okna zamknięte

Stanęły pomiędzy nami?



Nie trzeba, nigdy nie trzeba

Po nocy trwać pode drzwiami;

Te drzwi od ziemi do nieba

Niech stoją pomiędzy nami.