Gdy już noc odetchnie szerzej

Ponad dachy, ponad wieże

Lecą czarne nietoperze

W nieprzejrzaną mgłę.

I na złość wszelkiemu lichu

Gdzieś po ciemku, gdzieś na strychu

Wywołują wciąż po cichu

Swoje czary złe.



      Jak nietoperze

      Mamy nocne sekrety,

      Jak nietoperze

      Słuchamy wielkomiejskich ech.

      W nocy dziwnej atmosferze,

      Gdzie rozkoszy księżyc strzeże,

      Krążą ludzie-nietoperze

      Pijąc słodki grzech.



Unikając ludzkich sideł,

Na bezszumnych błonach skrzydeł

Lecą w mrok na kształt straszydeł

W księżycowy mrok.

I znikają w nocnej ciszy

Ni to ptaki ni to myszy,

Gdzie już nikt ich nie dosłyszy,

Gdzie nie dojrzy wzrok.



      Jak nietoperze

      Mamy nocne sekrety,

      Jak nietoperze

      Słuchamy wielkomiejskich ech.

      W nocy dziwnej atmosferze,

      Gdzie rozkoszy księżyc strzeże,

      Krążą ludzie-nietoperze

      Pijąc słodki grzech.


Księżyc znad obłoków 

       Ściany domu bieli, 

Dzieli mnie sto kroków 

       Od twojej pościeli. 



Pod księżycem brodzę 

       Srebrną drogą polną, 

Iść mi po tej drodze 

       Do ciebie nie wolno. 



Mnożą się tęsknoty 

       Serca spragnionego, 

Szaro-bure koty 

       Snu twojego strzegą... 



Otwórz okiennicę, 

       Wychyl dłonie swoje, 

Spójrz, jak pod księżycem 

       Zakochany stoję; 



Spójrz, jak w górze lata 

       Anioł srebrnolicy 

I na mapie świata 

       Szuka Mogielnicy.