, " /> , " /> 


W moim pustkowiu

Chmury z ołowiu

      Nade mną wiszą.

Dal mimowolna

Leśna i polna

      Oddycha ciszą.



Śnieg, co polata,

Pada jak wata

      Na rany ziemi.

Jakże zagoję

Rozpacze moje?

      Boże, jak źle mi!



Mróz w białej komży

Po drogach krąży,

      Srebrzy i boli -

Już się ukorzę,

Użal się Boże

      Mojej niedoli.


"...Komunizm to władza radziecka 

       Plus elektryfikacja..." 



Na płową głowę dziecka 

       Biały kwiat osypuje akacja, 

Chłopską nędzę przeżuwają oracze... 

- Towarzysze! Od jutra będzie inaczej! 

       Leninowski aksjomat 

       Odmieni wieś uciśnioną: 

W dziewięciu tysiącach gromad 

       Elektryczne lampy zapłoną. 

Wysuszona ziemia ugorów 

       Przeobrazi się w żyzną rolę, 

Osiemdziesiąt tysięcy traktorów 

       Przeorze chłopską niedolę. 

Co rok będzie rok urodzajny, 

       Pracę nowa wypełni treść 

Wyruszą w pole kombajny, 

       Rewolucja przejedzie przez wieś! 



- O, gdybym kiedy dożył tej pociechy, 

Że z krajobrazu znikną nędzne strzechy, 

Że zgięte plecy rozprostuje wieśniak 

I nuta szczęścia zabrzmi w chłopskich pieśniach!