Wszystko to, moja miła, gdzieś i niegdyś było, 

Prawie że zapomniane, pogrzebane dzieje... 

Jeśli cię kto zapyta, czy istnieje miłość, 

       Powiedz, że nie istnieje. 



Pewnie i Boga nie ma, i śmierci nie bywa, 

Urojona jest wieczność płynąca z daleka 

I księżyc jest zmyślony, i noc nieprawdziwa 

       Za oknami człowieka. 



Wszystko to można przetrwać i nawet poniekąd 

Zapomnieć, jak się ludzkie imię zapomina, 

I nawet nie usłyszeć, gdy w szeleście sekund 

       Wybije twoja godzina. 



Nie ma nic, moja miła, i nigdy nie bywa, 

Zmyślone są zapewne te okrutne słowa, 

Urojony jest księżyc i śmierć nieprawdziwa, 

       I noc październikowa.


Księżyc znad obłoków 

       Ściany domu bieli, 

Dzieli mnie sto kroków 

       Od twojej pościeli. 



Pod księżycem brodzę 

       Srebrną drogą polną, 

Iść mi po tej drodze 

       Do ciebie nie wolno. 



Mnożą się tęsknoty 

       Serca spragnionego, 

Szaro-bure koty 

       Snu twojego strzegą... 



Otwórz okiennicę, 

       Wychyl dłonie swoje, 

Spójrz, jak pod księżycem 

       Zakochany stoję; 



Spójrz, jak w górze lata 

       Anioł srebrnolicy 

I na mapie świata 

       Szuka Mogielnicy.