Wszystko to, moja miła, gdzieś i niegdyś było, 

Prawie że zapomniane, pogrzebane dzieje... 

Jeśli cię kto zapyta, czy istnieje miłość, 

       Powiedz, że nie istnieje. 



Pewnie i Boga nie ma, i śmierci nie bywa, 

Urojona jest wieczność płynąca z daleka 

I księżyc jest zmyślony, i noc nieprawdziwa 

       Za oknami człowieka. 



Wszystko to można przetrwać i nawet poniekąd 

Zapomnieć, jak się ludzkie imię zapomina, 

I nawet nie usłyszeć, gdy w szeleście sekund 

       Wybije twoja godzina. 



Nie ma nic, moja miła, i nigdy nie bywa, 

Zmyślone są zapewne te okrutne słowa, 

Urojony jest księżyc i śmierć nieprawdziwa, 

       I noc październikowa.


W moim pustkowiu

Chmury z ołowiu

      Nade mną wiszą.

Dal mimowolna

Leśna i polna

      Oddycha ciszą.



Śnieg, co polata,

Pada jak wata

      Na rany ziemi.

Jakże zagoję

Rozpacze moje?

      Boże, jak źle mi!



Mróz w białej komży

Po drogach krąży,

      Srebrzy i boli -

Już się ukorzę,

Użal się Boże

      Mojej niedoli.