Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata,

Dokoła noc się kłębi kosmata i kudłata

      W przepaściach swych ciemności.



Otwieram jedno oko i jednem okiem śledzę

      Zdarzenia bezimienne:

Na czterech ścianach mierzą cztery zegary ścienne

      Moją samotną wiedzę.



Z nocy wypływa postać - błędne, ruchliwe cudło,

      Złożone z rąk i oczu,

I oczom mym na przekór, za oknem, na widoczu

      Jawi swą twarz wychudłą.



Patrzy przez szybę na mnie, a z szyby ku mnie płynie

      Ręka o sześciu palcach,

I właśnie szóstym palcem gra mi starego walca

      Na tępej mandolinie.



Znam to wyzwanie chytre, wiem jak te dźwięki rdzawe

      Skostniałych uszu dotkną -

Omdlewa wola moja, muszę otworzyć okno

      W tę noc i w tę kurzawę.



Wytężam słuch w ciemności, by głos, co mnie dolata,

      Przeszył zdrętwiałe kości -

Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata.



A głos mnie nęka, nęci: "Obudź się, wyjdź z chaosu,

      Wyjdź na szeroką drogę..."

Omdlewa wola moja i oprzeć się nie mogę

      Dźwięczeniom tego głosu.



Budzę się i wychodzę. Znowu godziny dzwonią,

      Znowu się słońce jarzy,

I Bóg już w progu czeka, i głaszcze mnie po twarzy

      Perfumowaną dłonią.


Zeus, co każdą boginię brał, gdy zechciał, jak dziewkę,

Od ubogiej pasterki dostał czarną polewkę.



Rzekł więc tylko: "Za karę w ludzką przyszłość twą splunę!"

Poczem parsknął i gniewnie splunął cierpkim piorunem.



Kiedy wyszedł z dąbrowy, było skwarne południe;

Tedy wina zapragnął i wychylił trzy studnie,



Potem jeszcze trzy kwarty, potem jeszcze trzy czary,

Aż potoczył się stary przez pagóry i jary;



I od jarów był jarny, i był jurny i chmurny,

I pił znowu i jeszcze ten sam trunek powtórny.



W swym opilstwie był straszny. Szedł zawzięty i blady,

Aż dudniły wokoło żyzne ziemie Hellady;



Szedł i chwiał się, i staczał z gór wylękłych w doliny,

Aż bezwstydnie mu zwisał język tłusty i siny.



Siwą brodą zamiatał pełne mgieł nieboskłony,

Ryczał głosem zwierzęcym, toczył ślepiem czerwonym,



Wreszcie legł nad jeziorem, gdzie był mlecz niezdmuchnięty,

Garścią puch jego zmieszał z mgłą i z wonią mdłej mięty,



Z nieba obłok różowy jeszcze zdarł po omacku,

Splunął w garść tak soczyście i tak - po pijacku



I z tej miazgi poetę stworzył w szale opilczym,

Więc poeta mu śpiewa. A on - marzy i milczy.