Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata,

Dokoła noc się kłębi kosmata i kudłata

      W przepaściach swych ciemności.



Otwieram jedno oko i jednem okiem śledzę

      Zdarzenia bezimienne:

Na czterech ścianach mierzą cztery zegary ścienne

      Moją samotną wiedzę.



Z nocy wypływa postać - błędne, ruchliwe cudło,

      Złożone z rąk i oczu,

I oczom mym na przekór, za oknem, na widoczu

      Jawi swą twarz wychudłą.



Patrzy przez szybę na mnie, a z szyby ku mnie płynie

      Ręka o sześciu palcach,

I właśnie szóstym palcem gra mi starego walca

      Na tępej mandolinie.



Znam to wyzwanie chytre, wiem jak te dźwięki rdzawe

      Skostniałych uszu dotkną -

Omdlewa wola moja, muszę otworzyć okno

      W tę noc i w tę kurzawę.



Wytężam słuch w ciemności, by głos, co mnie dolata,

      Przeszył zdrętwiałe kości -

Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata.



A głos mnie nęka, nęci: "Obudź się, wyjdź z chaosu,

      Wyjdź na szeroką drogę..."

Omdlewa wola moja i oprzeć się nie mogę

      Dźwięczeniom tego głosu.



Budzę się i wychodzę. Znowu godziny dzwonią,

      Znowu się słońce jarzy,

I Bóg już w progu czeka, i głaszcze mnie po twarzy

      Perfumowaną dłonią.


Nad ranem jeszcze bielał szron, 

       A oto już się dzień płomieni. 

I stoi mój rówieśnik - klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Jastrzębie, wypatrując cel, 

       Jak dwa przecinki tkwią w bezkresie. 

I resztką sił wesoły chmiel 

       Po drzewach do nich w górę pnie się. 



Obłoki wolno suną wpław 

       Jak rozsypane piórka gęsie, 

A w dole, popatrz - usnął staw 

       I znieruchomiał cały w rzęsie. 



Nad polną drogą nagi grab 

       Wyciąga sęki uroczyście 

I dźwięczy śmiech rumianych bab 

       Odmiatających suche liście. 



Zaczepny szczeniak w gąszczu traw 

       Z indykiem śmieszną walkę stacza, 

A wierzba zapatrzona w staw 

       Nie widzi tego - i rozpacza. 



Przelatujące stado wron 

       Rzuca na trawę smugi cieni, 

I stoi mój rówieśnik klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Sklepioną dłonią skupiasz cień 

       Nad zapatrzonym w górę wzrokiem, 

Ale już wkrótce zgaśnie dzień 

       W niebie na pozór tak wysokim. 



Z moczarów, z okolicznych łąk 

       O zmierzchu wczesny chłód przenika, 

I szybko spada słońca krąg 

       W pobliskie mroki października. 



Dnia jutrzejszego mądry sens 

       Wypełnia noc jak szept miłosny 

I w twoich oczach, w cieniu rzęs 

       Czytam zapowiedź nowej wiosny. 



Obory, 1953