Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata,

Dokoła noc się kłębi kosmata i kudłata

      W przepaściach swych ciemności.



Otwieram jedno oko i jednem okiem śledzę

      Zdarzenia bezimienne:

Na czterech ścianach mierzą cztery zegary ścienne

      Moją samotną wiedzę.



Z nocy wypływa postać - błędne, ruchliwe cudło,

      Złożone z rąk i oczu,

I oczom mym na przekór, za oknem, na widoczu

      Jawi swą twarz wychudłą.



Patrzy przez szybę na mnie, a z szyby ku mnie płynie

      Ręka o sześciu palcach,

I właśnie szóstym palcem gra mi starego walca

      Na tępej mandolinie.



Znam to wyzwanie chytre, wiem jak te dźwięki rdzawe

      Skostniałych uszu dotkną -

Omdlewa wola moja, muszę otworzyć okno

      W tę noc i w tę kurzawę.



Wytężam słuch w ciemności, by głos, co mnie dolata,

      Przeszył zdrętwiałe kości -

Już od dwunastu ocknień przebywam w samotności

      Bez wieści z mego świata.



A głos mnie nęka, nęci: "Obudź się, wyjdź z chaosu,

      Wyjdź na szeroką drogę..."

Omdlewa wola moja i oprzeć się nie mogę

      Dźwięczeniom tego głosu.



Budzę się i wychodzę. Znowu godziny dzwonią,

      Znowu się słońce jarzy,

I Bóg już w progu czeka, i głaszcze mnie po twarzy

      Perfumowaną dłonią.


Na parapecie wsparta 

Siedzi w niebieskiej sukni, 

Nazywa się pewno - Marta 

Lub może jeszcze smutniej. 



Siedzi w otwartym oknie 

I czyta stare wiersze, 

Przebrzmiałe już bezpowrotnie 

Jak pocałunki pierwsze. 



Litery drukowane 

Przed jej oczyma skaczą, 

W jej sercu nie zakochanym 

Jesienny dzień się zaczął. 



Spogląda obojętnie 

W ulicę spowszedniałą, 

Gdzie jakaś dziewczyna skrzętnie 

Sprzedaje swoje ciało. 



Spogląda i zazdrości, 

I w dłoniach oczy chowa, 

Że nawet takiej miłości 

Los jej nie podarował.