Na parapecie wsparta 

Siedzi w niebieskiej sukni, 

Nazywa się pewno - Marta 

Lub może jeszcze smutniej. 



Siedzi w otwartym oknie 

I czyta stare wiersze, 

Przebrzmiałe już bezpowrotnie 

Jak pocałunki pierwsze. 



Litery drukowane 

Przed jej oczyma skaczą, 

W jej sercu nie zakochanym 

Jesienny dzień się zaczął. 



Spogląda obojętnie 

W ulicę spowszedniałą, 

Gdzie jakaś dziewczyna skrzętnie 

Sprzedaje swoje ciało. 



Spogląda i zazdrości, 

I w dłoniach oczy chowa, 

Że nawet takiej miłości 

Los jej nie podarował.


Gdy już noc odetchnie szerzej

Ponad dachy, ponad wieże

Lecą czarne nietoperze

W nieprzejrzaną mgłę.

I na złość wszelkiemu lichu

Gdzieś po ciemku, gdzieś na strychu

Wywołują wciąż po cichu

Swoje czary złe.



      Jak nietoperze

      Mamy nocne sekrety,

      Jak nietoperze

      Słuchamy wielkomiejskich ech.

      W nocy dziwnej atmosferze,

      Gdzie rozkoszy księżyc strzeże,

      Krążą ludzie-nietoperze

      Pijąc słodki grzech.



Unikając ludzkich sideł,

Na bezszumnych błonach skrzydeł

Lecą w mrok na kształt straszydeł

W księżycowy mrok.

I znikają w nocnej ciszy

Ni to ptaki ni to myszy,

Gdzie już nikt ich nie dosłyszy,

Gdzie nie dojrzy wzrok.



      Jak nietoperze

      Mamy nocne sekrety,

      Jak nietoperze

      Słuchamy wielkomiejskich ech.

      W nocy dziwnej atmosferze,

      Gdzie rozkoszy księżyc strzeże,

      Krążą ludzie-nietoperze

      Pijąc słodki grzech.