Gdziekolwiek cię dopadnę, gdziekolwiek cię pochwycę, 

Zabiorę cię do siebie, na Wielką Niedźwiedzicę. 



Znużyły mnie już ziemskie rozboje i podboje, 

Na Wielkiej Niedźwiedzicy rozbiłem szatry moje, 



Na siedmiu wielkich światach, na siedmiu nowych lądach, 

Jednego twego ciała mój mały świat pożąda. 



Zaskoczę cię, przerażę, pochwycę i uniosę 

Na te obszary płynne, do moich siedmiu wiosen. 



Tam żaden ląd nie stwardniał, tam żaden świat nie ostygł, 

Przerzucam między nimi niedotykalne mosty, 



Przez mosty biegnie płomień - wieczne, serdeczne ciepło, 

Przy którym ciało moje sczerniało i okrzepło. 



Przerzucam giętkie mosty w czerwonej atmosferze, 

Pieszczotą i tęsknotą potęgę moją mierzę. 



Czy mierzę, czy nie mierzę - sam jestem niezmierzony, 

Mam jeden kwiat paproci dla ciebie przeznaczony, 



Czerwony kwiat paproci w płomiennej okolicy, 

Na skórach, na niedźwiedziach, na Wielkiej Niedźwiedzicy. 



Otulę cię, ogarnę, na siedem części potnę 

I oddam siedmiu gwiazdom twe ciało siedmiokrotne, 



Skrwawiony, nasycony na ziemi znów się ocknę 

I siedem świec zapalę, i zaćmię gwiazdy nocne.


Nad ranem jeszcze bielał szron, 

       A oto już się dzień płomieni. 

I stoi mój rówieśnik - klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Jastrzębie, wypatrując cel, 

       Jak dwa przecinki tkwią w bezkresie. 

I resztką sił wesoły chmiel 

       Po drzewach do nich w górę pnie się. 



Obłoki wolno suną wpław 

       Jak rozsypane piórka gęsie, 

A w dole, popatrz - usnął staw 

       I znieruchomiał cały w rzęsie. 



Nad polną drogą nagi grab 

       Wyciąga sęki uroczyście 

I dźwięczy śmiech rumianych bab 

       Odmiatających suche liście. 



Zaczepny szczeniak w gąszczu traw 

       Z indykiem śmieszną walkę stacza, 

A wierzba zapatrzona w staw 

       Nie widzi tego - i rozpacza. 



Przelatujące stado wron 

       Rzuca na trawę smugi cieni, 

I stoi mój rówieśnik klon 

       W pozłocie słońca i jesieni. 



Sklepioną dłonią skupiasz cień 

       Nad zapatrzonym w górę wzrokiem, 

Ale już wkrótce zgaśnie dzień 

       W niebie na pozór tak wysokim. 



Z moczarów, z okolicznych łąk 

       O zmierzchu wczesny chłód przenika, 

I szybko spada słońca krąg 

       W pobliskie mroki października. 



Dnia jutrzejszego mądry sens 

       Wypełnia noc jak szept miłosny 

I w twoich oczach, w cieniu rzęs 

       Czytam zapowiedź nowej wiosny. 



Obory, 1953